منتظران ظهور نزديك است

منتقم آل علي

Mon, 29 Jan 2007 09:23:00 GMT

در كافي از امام صادق عليه السلام روايت است كه فرمود :
وقتي حسين عليه السلام كشته شد آسمان ها و زمين وآنچه در آنها است ناله كردند و گفتند : پروردگارا ! به ما اجازه بده كه خلايق را نابود سازيم و بارديگر زمين تجديد گردد كه حرمت تو را حلال دانسته و برگزيده ات رابه قتل رسانيده اند . پس خداوند به آنها وحي فرمود كه: اي فرشتگان و اي آسمان ها ي من و اي زمين من ! آرام بگيريد .
سپس يكي ازحجابها رابرداشت به ناگاه پشت آن محمد صلي الله عليه واله و دوازده وصي او مشاهده شدند و دست فلاني قائم از آن ها را گرفت و فرمود :
اي فرشتگان و اي آسمانها ي من و اي زمين من ! با اين ياري خواهم جست .
سه مرتبه اين خطاب را فرمود.
                                                                                                                                        منبع : { كافي : 1/534 }
                                           هــــر دم به گــوشــم ميرســـد اي واي زنگ قـــافله

                                           ايــــــن قـــــافله تا كــــــربلا ديـــــگر نــدارد فــــاصـله

                                           يك زن ميان محملي انـــدر غـــم و تــاب و تـــب است

                                            اين زن صدايش آشناست اي واي من اين زينب است

امام زمان(ع) و مصيبت حضرت ابوالفضل(ع)

Mon, 29 Jan 2007 08:42:00 GMT

اسلام و عليك يا ابا عبد الله
سلام بر تو اي منتقم آل علي

مولايم ،‏ مصيبت شهادت عموي بزرگوارتان حضرت ابوالفضل العباس را به شما تسليت عرض مي نمايم . آقا پس كي ميايي تا :‏ انتقام سيلي مادرت زهرا (س)‏ را بگيري .. انتقام خون حسن و حسين (ع )‏ را بگيري .. انتقام اسارت زينبت را بگيري ...
جناب آقاى حاج محمد على فشندى يكى از اخيار تهران است، وي ميگفتند : من از اول جوانى مقيّد بودم كه تا ممكن است گناه نكنم و آن‏قدر به حج بروم تا به محضر مولايم حضرت بقيةاللَّه، روحى فداه، مشرف گردم. لذا سالها به همين آرزو به مكه معظمه مشرف مى‏شدم.
در يكى از اين سالها كه عهده‏دار پذيرايى جمعى از حجاج هم بودم، شب هشتم ماه ذيحجه با جميع وسائل به صحراى عرفات رفتم تا بتوانم قبل از آنكه حجاج به عرفات بيايند، براى زوارى كه با من بودند جاى بهترى تهيه كنم. تقريباً عصر روز هفتم بارها را پياده كردم و در يكى از آن چادرهايى كه براى ما مهيا شده بود، مستقر شدم. ضمناً متوجه شدم كه غير از من هنوز كسى به عرفات نيامده است. در آن هنگام يكى از شرطه‏هايى كه براى محافظت چادرها در آنجا بود، نزد من آمد و گفت: تو چرا امشب اين همه وسائل را به اينجا آورده‏اى؟ مگر نمى‏دانى ممكن است سارقان در اين بيابان بيايند و وسايلت را ببرند؟ به هر حال حالا كه آمده‏اى، بايد تا صبح بيدار بمانى و خودت از اموالت محافظت بكنى. گفتم: مانعى ندارد، بيدار مى‏مانم و خودم از اموالم محافظت مى‏كنم.
آن شب در آنجا مشغول عبادت و مناجات با خدا بودم و تا صبح بيدار ماندم تا آن‏كه نيمه‏هاى شب ديدم سيد بزرگوارى كه شال سبز به سر دارد، به در خيمه من آمدند و مرا به اسم صدا زدند و فرمودند: حاج محمدعلى، سلام عليكم. من جواب سلام را دادم و از جا برخاستم. ايشان وارد خيمه شدند و پس از چند لحظه جمعى از جوانها كه تازه مو بر صورتشان روييده بود، مانند خدمتگزار به محضرش رسيدند. من ابتدا مقدارى از آنها ترسيدم، ولى پس از چند جمله كه با آن آقا حرف زدم، محبت او در دلم جاى گرفت و به آنها اعتماد كردم. جوانها بيرون خيمه ايستاده بودند ولى آن سيد داخل خيمه تشريف آورده بود. ايشان به من رو كرد و فرمود: حاج محمد على! خوشا به حالت! خوشا به حالت! گفتم: چرا؟
فرمودند: شبى در بيابان عرفات بيتوته كرده‏اى كه جدم حضرت سيدالشهداء اباعبداللَّه‏الحسين(ع) هم در اينجا بيتوته كرده بود. من گفتم: در اين شب چه بايد بكنيم؟ فرمودند: دو ركعت نماز مى‏خوانيم، در اين نماز پس از حمد، يازده مرتبه قل‏هواللَّه بخوان.
لذا بلند شديم و اين عمل را همراه با آن آقا انجام داديم. پس از نماز آن آقا يك دعايى خواندند كه من از نظر مضامين مانند آن دعا را نشنيده بودم. حال خوشى داشتند و اشك از ديدگانشان جارى بود. من سعى كردم كه آن دعا را حفظ كنم ولى آقا فرمودند: اين دعا مخصوص امام معصوم است و تو هم آن را فراموش خواهى كرد. سپس به آن آقا گفتم: ببينيد آيا توحيدم خوب است؟ فرمود: بگو. من هم به آيات آفاقيه و انفسيه بر وجود خدا استدلال كردم و گفتم: من معتقدم كه با اين دلايل، خدايى هست. فرمودند: براى تو همين مقدار از خداشناسى كافى است. سپس اعتقادم را به مسئله ولايت براى آن آقا عرض كردم. فرمودند: اعتقاد خوبى دارى. بعد از آن سؤال كردم كه: به نظر شما الآن حضرت امام زمان(ع) در كجا هستند. حضرت فرمودند: الان امام زمان در خيمه است.
سؤال كردم: روز عرفه، كه مى‏گويند حضرت ولى‏عصر(ع) در عرفات هستند، در كجاى عرفات مى‏باشند؟ فرمود: حدود جبل‏الرحمة. گفتم: اگر كسى آنجا برود آن حضرت را مى‏بيند؟ فرمود: بله، او را مى‏بيند ولى نمى‏شناسد.
گفتم: آيا فردا شب كه شب عرفه است، حضرت ولى‏عصر(ع) به خيمه‏هاى حجاج تشريف مى‏آورند و به آنها توجهى دارند؟ فرمود: به خيمه شما مى‏آيد؛ زيرا شما فردا شب به عمويم حضرت ابوالفضل(ع) متوسل مى‏شويد.
در اين موقع، آقا به من فرمودند: حاجّ محمدعلى، چاى دارى؟ ناگهان متذكر شدم كه من همه چيز آورده‏ام ولى چاى نياورده‏ام. عرض كردم: آقا اتفاقاً چاى نياورده‏ام و چقدر خوب شد كه شما تذكر داديد؛ زيرا فردا مى‏روم و براى مسافرين چاى تهيه مى‏كنم.
آقا فرمودند: حالا چاى با من. از خيمه بيرون رفتند و مقدارى كه به صورت ظاهر چاى بود، ولى وقتى دم كرديم، به قدرى معطر و شيرين بود كه من يقين كردم، آن چاى از چايهاى دنيا نيست، آوردند و به من دادند. من از آن چاى دم كردم و خوردم. بعد فرمودند: غذايى دارى، بخوريم؟ گفتم: بلى نان و پنير هست. فرمودند: من پنير نمى‏خورم. گفتم: ماست هم هست. فرمودند: بياور، من مقدارى نان و ماست خدمتشان گذاشتم و ايشان از نان و ماست ميل فرمودند.
سپس به من فرمودند: حاج محمدعلى، به تو صد ريال (سعودى) مى‏دهم، تو براى پدر من يك عمره به‏جا بياور. عرض كردم: اسم پدر شما چيست؟ فرمودند: اسم پدرم »سيد حسن« است. گفتم: اسم خودتان چيست؟ فرمودند: سيد مهدى. من پول را گرفتم و در اين موقع، آقا از جا برخاستند كه بروند. من بغل باز كردم و ايشان را به عنوان معانقه در بغل گرفتم. وقتى خواستم صورتشان را ببوسم، ديدم خال سياه بسيار زيبايى روى گونه راستشان قرار گرفته است. لبهايم را روى آن خال گذاشتم و صورتشان را بوسيدم.
پس از چند لحظه كه ايشان از من جدا شدند، من در بيابان عرفات هر چه اين طرف و آن طرف را نگاه كردم كسى را نديدم! يك مرتبه متوجه شدم كه ايشان حضرت بقيةاللَّه، ارواحنافداه، بوده‏اند، به‏خصوص كه اسم مرا مى‏دانستند و فارسى حرف مى‏زدند! نامشان مهدى(ع) بود و پسر امام حسن عسكرى(ع) بودند.
بالاخره نشستم و زارزار گريه كردم. شرطه‏ها فكر مى‏كردند كه من خوابم برده است و سارقان اثاثيه مرا برده‏اند، دور من جمع شدند، اما من به آنها گفتم: شب است و مشغول مناجات بودم و گريه‏ام شديد شد.
فرداى آن روز كه اهل كاروان به عرفات آمدند، من براى روحانى كاروان قضيه را نقل كردم، او هم براى اهل كاروان جريان را شرح داد و در ميان آنها شورى پيدا شد.
اول غروب شب عرفه، نماز مغرب و عشا را خوانديم. بعد از نماز با آن‏كه من به آنها نگفته بودم كه آقا فرموده‏اند: »فردا شب من به خيمه شما مى‏آيم؛ زيرا شما به عمويم حضرت عباس(ع) متوسل مى‏شويد« خود به خود روحانى كاروان روضه حضرت ابوالفضل(ع) را خواند و شورى برپا شد و اهل كاروان حال خوبى پيدا كرده بودند، ولى من دائماً منتظر مقدم مقدس حضرت بقيةاللَّه، روحى و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء، بودم.
بالاخره نزديك بود روضه تمام شود كه كاسه صبرم لبريز شد. از ميان مجلس برخاستم و از خيمه بيرون آمدم، ناگهان ديدم حضرت ولى‏عصر(ع) بيرون خيمه ايستاده‏اند و به روضه گوش مى‏دهند و گريه مى‏كنند، خواستم داد بزنم و به مردم اعلام كنم كه آقا اينجاست، ولى ايشان با دست اشاره كردند كه چيزى نگو و در زبان من تصرف فرمودند و من نتوانستم چيزى بگويم. من اين طرف در خيمه ايستاده بودم و حضرت بقيةاللَّه، روحى‏فداه، آن طرف خيمه ايستاده بودند و بر مصائب حضرت ابوالفضل(ع) گريه مى‏كرديم و من قدرت نداشتم كه حتى يك قدم به طرف حضرت ولى‏عصر(ع) حركت كنم. بالاخره وقتى روضه تمام شد، حضرت هم تشريف بردند.

مقام محو

Thu, 11 Jan 2007 09:05:00 GMT

حج
وقتي که حاجيان با عظمت و احترام آمدند و خدا را شکر ميکردند به خاطر اين سعادتي که نصيبشان شده بود و شاکر بودند از اينکه از بلايا و مشکلات سفر به سلامت برگشتند و از آتش دوزخ رهايي يافتند و پاک و منزه شدند .
و خوشحال بودند که مراسم حج را با تمام و کمال انجام داده اند و سالم به خانه بر گشته اند.من نيز همچون ديگران دوستي عزيز و محترم داشتم که در ميان حاجيان بود و به استقبال وي رفتم تا عرض ارادت و قبول حاجي به او پيشکش کرده باشم.
چند دقيقه اي پيش وي نشستم وبا هم گپي زديم.

به او گفتم: از اينکه در اين سفر تو رفتي و من ماندم پشيمان شدم که چرا من به حج نرفتم ولي بسيار خوشحالم که تو به حج رفتي زيرا کسي را مستحق تر از تو نمي شناسم .
حال بگو ببينم چگونه اعمال خود را انجام دادي ؟
وقتي داشتي لباس احرام مي پوشيدي در آن موقع چه نيتي کردي ؟ آيا هر چه به غير از خداي ازلي و ابدي وجود دارد را به خود حرام کردي .
گفت : نه
گفتمش : وقتي تو از روي علم و بزرگداشت خدا لبيک گفتي آيا صداي خدا را شنيدي و نداي او را پاسخ دادي همچون موسي (ع)
گفت :نه
گفتمش : وقتي که در مراسم صحراي عرفات ايستادي و اجازه حضور يافتي آيا به وجود خدا پي بري و خود را فراموش کردي و آيا بويي از شناخت و معرفت نصبت به خدا به تو رسيد
گفت : نه
گفتمش آيا و قتي در قربانگاه گوسفند قرباني کردي آيا خود را به خدا نزديک يافتي ونفس عماره و پست خود را با او کشتي
گفت : نه
گفتمش: وقتي که وارد حرم شدي آيا همچون اصحاب کهف از بدي نفس خود آسوده خاطر شده بودي و از غم دور از دنيا و ترس از جهنم آسوده خاطر بودي
گفت: نه
گفتمش: وقتي که به مقام ابراهيم رسيدي آيا با استغفار کامل تمام وجود خود را تسليم امر پرورگار کردي
گفت: نه
گفتمش : وقتي دور خانه با شتاب طواف ميکردي آن لحظه به ياد آوردي که فرشتگان هم در عرش خدا مشغول طواف هستند
گفت: نه
گفتمش: وقتي ميان صفا و مروه مي دويدي با دل پاک خويش هر دو جهان را جلو چشم خود ديدي و آيا قلبت از فکر جهنم و بهشت فارغ شده بود.
گفت:نه
گفتمش : وقتي که از سفر حج برميگشتي در حالي که اندوهگين بودي آيا وجود خود را در محضر خدا به گور سپردي همچون جسمي که اين چنين لاغر و نحيف شده است
گفت:نه
گفتمش: اي دوست پس حج تو مثل نرفتن من است زيرا ساکن سر منزل ابدي ، در بارگاه خدا نيستي و فقط روزها را صرف كرده اي و به مکه رفته اي و پول خود را خرج کردي و خستگي راه را براي خود خريدي.

گر تو خواهي كه حج كني پس از اين اين چنين كن كه كردمت تعليم

السلام علي عيسي روح الله!

Sun, 24 Dec 2006 10:38:00 GMT

ولادت حضرت مسيح مبارک

گفتم شبي به مهدي از تو نگاه خواهم گفتا كه من هم از تو ترك گناه خواهم

شباهت حضرت مهدي (ع) به پيامبران

1- شباهت امام (ع)به حضرت آدم(ع)ونوح(ع)درطول عمر است.

2- شباهت امام (ع) به حضرت ابراهيم (ع) درمبارزه با بت پرستان وبتشکني اوست

3- شباهت امام (ع) به حضرت موسي(ع)درمخفي بودن ولادت اوست.

4- شباهت امام(ع)به حضرت عيسي (ع)متولد نشده وگروهي گفتند متولدشده ازدنيا رفته است.همين مطلب را دربارهء امام مهدي (ع) نيز گفته اند.

5- شباهت امام (ع)به حضرت يوسف(ع)ايناست که در ميان مردم است و مردم امام (ع) را نمي شنا سند

6- شباهت امام (ع) به پيامر اکرم (ص) دراين است که به سيره و روش آن حضرت زندگي مي کند.به علاوه با ستمگران جهاد مي کند.(1)

آقا جان عيدتون مبارك

Sun, 03 Dec 2006 22:29:00 GMT

آن روز بود بر ما عيد مطلق كه بر جنبش در آيد پرچم حق

مگه پنجشنبه ها چه خبره ...

Thu, 30 Nov 2006 19:54:00 GMT

چرا ديگه کسي پنجشنبه ها دلش به خاطر آقا نمي گيره ، چرا پنجشنبه ها شده بهترين روز هفته ما ، چرا روزهاي جمعه به فکر هر چيز هستيم الا ظهور آقا ، مگه نگفتن که آقا جمعه ظهور ميکنن ، چرا غروب هاي جمعه همه ناراحتيم که از فردا باز ميخواهيم بريم سره کار ولي از اين که امروز هم آقامون ظهور نکردن ناراحت نمي شيم ،چرا فکر ميکنيم ظهور نزديک نيست و امام زمان چند صد سال ديگه ظهور ميکنن ، چرا همه از کلمه ظهور مي ترسيم ، چرا سالي يکبار هم براي فرج آقا دعا نمي کنيم ، چرا سالي يکبار هم دعاي ندبه نميخونيم ، شايد بعضي ها بگن صبح جمعه کي حال داره، پس چرا سالي يکبار هم که دعاي توسل ميخونيم اصلا حواسمون به دعا نيست ، همش توي دلمون ميگيم پس کي تموم ميشه ، هي کتاب دعا رو ورق ميزنيم ببينيم چند صفحه ديگه مونده تا تموم بشه ، بدبخت مداح حنجرشو پاره ميکنه اما از ما جوابي نميشنوه ، اگر يک بار هم جواب بديم همراه با يک خميازه بلنده که اگه کناريهامون حواسشون به دعا باشه خوابشون ميگيره ،توي لحظه خواندن تنها چيزي که بهش فکر نميکنيم دعا براي ظهور آقاست و تنها چيزي که از خدا ميخواهيم اين هست که مداح زودتر دعا رو تموم کنه وخوشحال کننده تر از تموم شدن دعا برامون وجود نداره ، توي تمام اين لحظات فکر ميکنيم الان چقدر ثواب کرديم و هر چي گناه کرده بوديم پاک شدن و رفتن ......

بعد از تموم شدن دعا يه غرور کاذب سراسر وجودمون رو ميگره ،از در که مياييم بيرون احساس ميکنيم چقدر ادم خوبي هستيم و ديگران رو در مقابل خودمون خوار و کوچک مي بينيم با افرادي که کنارمون هستند دست ميديم ومي گيم التماس دعا و قيافه محزون به خودمون ميگيريم تا همه فکر کنن چقدر تحت تاثير دعا قرار گرفتيم و.....

حالا ديگه ريا هم توي تک تک سلولهاي بدنمون رسوخ پيدا کرده ، احساس ميکنيم چقدر نوراني شديم ، آدم هاي ديگه رو در مقابل خودمون پست و ناچيز ميبنيم و فکر ميکنيم از ما بهتر وجود نداره وما از همه برتريم.به خونه که ميرسيم با همه با اخم و تخم برخورد ميکنيم و با رفتارمون ميخواهيم به اهل خونه نشون بديم که چقدرآدم خوبي هستيم و در مقابل اونا چه آدم هاي بدي هستند و از خدا و امام و پيغمبر چيزي حاليشون نيست و...

ساعتها به همين منوال ميگذرد ودر تمام اين ساعات ما حتي يک لحظه هم به فکر آقامون نيستيم ، به آقامون نزديک نشديم هيچ بلکه سالها ازشون فاصله گرفتيم احساس غرور و ريا توي وجودمون قوت بيشتري گرفته اينها همه هيچ باعث ناراحتي آقامون هم شديم.

اگر به فکر امام زمانمون نباشيم بهتر از اينه که اينطور رفتار کنيم و دل آقامون رو بشکنيم، اگر سالي يکبار با تمام وجودمون بگيم اللهم عجل لوليک الفرج بهتر از اينه که هر هفته با ريا بريم جمکران!!؟؟

حالا براي يک لحظه چشمات روببندو فقط به آقا فکر کن به مظلوميتشون ، غريبيشون و به گريه هاي هر صبح وهرشبشون و يکبار بااخلاص وبا تمام وجودت و با تمام ارادتي که نسبت بهشون داري بگو:

<< اللهم عچل لوليک الفرج>>

داستاني جالب ...

Thu, 30 Nov 2006 19:17:00 GMT

يکي بود يکي نبود مردي بود که زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود

وقتي مُرد همه مي گفتند به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ً به بهشت مي رود

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد

فرشته نگهباني که بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد

در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايي نمي خواهد هر کس به آنجا برسد مي تواند وارد شود

مَرد وارد شد و آنجا ماند

چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت

اين کار شما تروريسم خالص است

نگهبان که نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟

شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت

« آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگي ما را به هم زده.از وقتي که رسيده

نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در

جهنم با هم گفت و گو مي کنند يکديگر را در آغوش مي کشند و مي بوسند

جهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد

وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت

با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند

افتخار زيارت

Sun, 26 Nov 2006 14:41:00 GMT

جهان در انتظار مهدي توست ...

Fri, 24 Nov 2006 16:00:00 GMT

خدايا صبرت چقدر زياده ... فلسطين لبنان عراق ...
جهان در انتظار مهدي توست! اي صابر....

مولاجان ! ديدگانم گريان است و خارفراق چشمانم را مي آزارد آيا راهي هست تا ديدارت كنم؟ انتظار روزي را مي كشم كه بيايي و دوستان و عاشقانت گرداگردت را بگيرند، روزي كه با آمدنت دوستانت را عزت و بزرگي مي‌بخشي و در آن روز دشمنانت به خاك ذلت و خواري مي افتند. بيا و ببين كه در چه عصري زندگي مي كنيم. هر جا از ظلم و بيداد فغان مي كند و كسي نيست كه دادمان را بگيرد و حقمان را بستاند، مولاجان !عاشقانت در انتظارند. ديدگانشان اشكبار است. دلهايشان دردناك و جگرهايشان از غم فراق تو سوزان است، بيا و از سر چشمه هاي پرآبت سيرابمان كن، بيا و عطش قلبمان را بنشان. بيا تا ديدگانم روشن و بينا گردد، خود مي داني كه در درونم چه مي گذرد، خود مي داني كه دلم آرام و قرار ندارد، ناله و زاريم را بشنو و اشكهايم را ببين كه به استقبالت مي آيند، جسمم را خاك پايت مي كنم و با اشكهايم راهت را هموار؛ تا بيايي ، اي غايب الآمال من! اي نور ديدگانم! آيا انتظارم را سرانجامي خواهد بود؟ آيا چهرة سياه و شرمنده ام با وجهة نورانيت روشن خواهد گشت؟ به اين فكر مي كنم كه آيا روزي دعايم مستجاب خواهد شد و آرزويم برآورده خواهد گشت؟ اصلاً نمي دانم لياقت و سعادت چنين آرزوئي را دارم يا اينكه تمامي آنها را بگور خواهم برد؟ شايد هم چنين باشد، دلم مي خواهد در ركاب تو قرار گيرم و از اصحاب ياري كننده ات باشم. آقا جان! به خدا عاشق ديدار رويت هستم بخدا ديدار روي تو نيمي از هدفم از شركت در دعاي توسل است؛ اما شايد هنوز تو را نشناخته و دركت نكرده ام اما يك دلباخته هستم و مي دانم تا آن حد عاشقت هستم كه آرزو مي كنم قبل از اينكه بميرم لااقل در خوابت ببينم، آري در خواب؛ چون در بيداري ، ديدن روي تو سعادت من نيست. ايكاش فقط يك لحظه در خواب ببينمت، فقط يك لحظه... اي سرور من ! چيزي ندارم كه به استقبالت بفرستم تنها چيزي كه مي توانم نثارت كنم، قلب سوزان و منتظرم و اشكهاي روانم؛ بپذير! بپذير! «به چه مشغول كنم ديده و دل را كه مدام دل تو را مي طلبد ، ديده تو را مي جويد هجران تو سخت است مرا وصلت چرا نايد مرا .

آرزوي فرجت داريم و ليكن ....

Fri, 24 Nov 2006 14:56:00 GMT

ياصاحب الزمان به خدا آنقدر امروز دلم گرفته بود که آخرش اشک به کمکم امد من از عصر جمعه خوشم نميايد ولي خدا کنه که اين جمعه هاي دلگير زياد طول نکشه و زود تموم بشه با آمدنت... (ان شاالله) . چشم آلوده کجا؟ و ديدن يارکجا؟ ولي آقا جون پس تکليف اين دل چي ميشه؟ آقا ما رو هم تو قنوت نماز شبت دعا کن هر چند ميدونم که...... آقا به خوبا سر ميزني مگه ما بدا دل نداريم.. با خودم يه نظري كردم آقا كه اگه تو رو ببينم با همون نگاه اول برات ميميرم ...

خرم آن کَس که به دل از تو تولّي دارد

ديده از غصه ي هجران تو دريا دارد

به وصالت برسد اي گل نرگس آخر

هر که خاري به ره حبّ تو در پا دارد

به زبان هر که بگويدکه من منتظرم

نيست گر اهل عمل، صحبت بي جا دارد

اي خوش آن روز که از چهره نقاب اندازي

به خدا ديدن روي تو تماشا دارد

تا بگيري ز عدو دادِ عدلِ مادر خويش

آرزوي فَرَجَت حضرت زهرا دارد

تقديم به بقيه الله الاعظم

Sun, 29 Oct 2006 21:45:00 GMT

به نام حق، به نام حضرت دوست، به نام منّان، دليل المتحيرين و هادي المضلين، به

نام باري، شافي و به نام غياث و به نام رحمان که اوست در جمال يگانه و در جلال

مقتدر و به اجابت اکرم و در کرامت افضل و در فيض مفضل و قريبي که سلطان است

و سلطاني که شاهد است؛ اوست منيب، منيبي که مغيث است و اوست حضرت دوست

که هر چه مي کند از سر دوستي است و محبتي عرضه کرده بر هستي که محبتش بر

هستي خلق آدم است و محبتش و کرامتش بر انسانها، محمد است و آل محمد و

انسانها به اينان معرفت يابند و به اينان و به عشق به اينان معنا يابند.

به نام دوستي که سرمد است، باعث حيات است و حي و قيوم که مسبب بقاست که خود

قائم است و به نام ناظري که منظور مشتاقين است و اويي که غايت طلب عارفين،

اويي که آرزوي ساجدين، عظيم راکعين، کريم قانتين، اميد قائمين و پشتوانه متوکلين

و آرزوي اهل رضا، حضرت دادار، اويي که مطلق است، به قيد در نيايد و او خود

باعث مقيدين است و انسان مقيدي است که تن مقيد و من مطلق و من به او مقيد و او

همه مطلق...

يا علي گداي كويتم

Sun, 29 Oct 2006 21:26:00 GMT

امروز زنده ام به ولاي تو يا علي

اي محمد و اي علي، اي علي و اي محمد، زير باران بلا و فتنه ها چنگ بر

دامانتان زده ام در ميانه افسوس و دريغ خسته از همه راههاي رفته و

نرفته و گمشده در كوره راه زندگي، به درگاهتان آمده ام يا علي، بر

آستانه اين آستان دست هاي خالي را به سويت به گدايي دراز كرده ام،

فقير و خسته به درگاهت آمدم رحمي! نيستم اما تو در هستم

توي نجف يه خونه بود که ديواراش کاهگلي بود

اسم صاحب اون خونه مولاي مردا علي بود

نصف شبا بلند مي شد يه کيسه داشت که بر مي داشت

خرماو نون و خوردني هرچي که داشت تو اون مي ذاشت

راهي کوچه ها مي شد تا يتيما رو سير کنه

تا سفره خاليشون رو پر از نون و پنير کنه

شب تا سحر پرسه مي زد پس کوچه هاي کوفه رو

تا پر از بارون بکنه باغ هاي بي شکوفه رو

بعد از علي کي ميتونه محرم راز من باشه

درد دلم رو گوش كنه تا چاره ساز من بشه