چرا ديگه کسي پنجشنبه ها دلش به خاطر آقا نمي گيره ، چرا پنجشنبه ها شده بهترين روز هفته ما ، چرا روزهاي جمعه به فکر هر چيز هستيم الا ظهور آقا ، مگه نگفتن که آقا جمعه ظهور ميکنن ، چرا غروب هاي جمعه همه ناراحتيم که از فردا باز ميخواهيم بريم سره کار ولي از اين که امروز هم آقامون ظهور نکردن ناراحت نمي شيم ،چرا فکر ميکنيم ظهور نزديک نيست و امام زمان چند صد سال ديگه  ظهور ميکنن ، چرا همه از کلمه ظهور مي ترسيم ، چرا سالي يکبار هم براي فرج آقا دعا نمي کنيم ، چرا سالي يکبار هم دعاي ندبه نميخونيم ، شايد بعضي ها بگن  صبح جمعه کي حال داره، پس چرا سالي يکبار هم که دعاي توسل ميخونيم اصلا حواسمون به دعا نيست ، همش توي دلمون ميگيم پس کي تموم ميشه ، هي کتاب  دعا رو ورق ميزنيم ببينيم چند صفحه ديگه مونده تا تموم بشه ، بدبخت مداح حنجرشو پاره ميکنه اما از ما جوابي نميشنوه ، اگر يک بار هم جواب بديم همراه با يک خميازه بلنده که اگه کناريهامون حواسشون به دعا باشه خوابشون ميگيره ،توي لحظه خواندن  تنها چيزي که بهش فکر نميکنيم دعا براي ظهور آقاست و تنها چيزي که از خدا ميخواهيم  اين هست که مداح زودتر دعا رو تموم کنه وخوشحال کننده تر از تموم شدن دعا برامون  وجود نداره ، توي تمام اين لحظات فکر ميکنيم الان چقدر ثواب کرديم و هر چي گناه کرده بوديم پاک شدن و رفتن ......

بعد از تموم شدن دعا يه غرور کاذب سراسر وجودمون رو ميگره ،از در که مياييم بيرون  احساس ميکنيم چقدر ادم خوبي هستيم و ديگران رو در مقابل خودمون خوار و کوچک مي بينيم با افرادي که کنارمون هستند دست ميديم ومي گيم التماس دعا و قيافه محزون  به خودمون ميگيريم تا همه فکر کنن چقدر تحت تاثير دعا قرار گرفتيم و.....

حالا ديگه ريا هم توي تک تک سلولهاي بدنمون رسوخ پيدا کرده ، احساس ميکنيم چقدر  نوراني شديم ، آدم هاي ديگه رو در مقابل خودمون پست و ناچيز ميبنيم و فکر ميکنيم از ما بهتر وجود نداره وما از همه برتريم.به خونه که ميرسيم با همه با اخم و تخم برخورد ميکنيم و با رفتارمون ميخواهيم به اهل خونه نشون بديم که چقدرآدم خوبي هستيم و در  مقابل اونا چه آدم هاي بدي هستند و از خدا و امام و پيغمبر چيزي حاليشون نيست و...

ساعتها به همين منوال ميگذرد ودر تمام اين ساعات ما حتي يک لحظه هم به فکر آقامون نيستيم ، به آقامون نزديک نشديم هيچ بلکه سالها ازشون فاصله گرفتيم احساس غرور و ريا  توي وجودمون قوت بيشتري گرفته اينها همه هيچ باعث ناراحتي آقامون هم شديم.

اگر به فکر امام زمانمون نباشيم بهتر از اينه که اينطور رفتار کنيم و دل آقامون رو بشکنيم، اگر سالي يکبار با تمام وجودمون بگيم اللهم عجل لوليک الفرج بهتر از اينه که هر هفته با ريا بريم جمکران!!؟؟

حالا براي يک لحظه چشمات روببندو فقط به آقا فکر کن به مظلوميتشون ، غريبيشون و به گريه هاي هر صبح وهرشبشون و يکبار بااخلاص وبا تمام وجودت و با تمام ارادتي که نسبت بهشون داري بگو:

                            << اللهم عچل لوليک الفرج>>