به نام حق، به نام حضرت دوست، به نام منّان، دليل المتحيرين و هادي المضلين، به

نام باري، شافي و به نام غياث و به نام رحمان که اوست در جمال يگانه و در جلال

مقتدر و به اجابت اکرم و در کرامت افضل و در فيض مفضل و قريبي که سلطان است

و سلطاني که شاهد است؛ اوست منيب، منيبي که مغيث است و اوست حضرت دوست

که هر چه مي کند از سر دوستي است و محبتي عرضه کرده بر هستي که محبتش بر

هستي خلق آدم است و محبتش و کرامتش بر انسانها، محمد است و آل محمد و

انسانها به اينان معرفت يابند و به اينان و به عشق به اينان معنا يابند.

به نام دوستي که سرمد است، باعث حيات است و حي و قيوم که مسبب بقاست که خود

قائم است و به نام ناظري که منظور مشتاقين است و اويي که غايت طلب عارفين،

اويي که آرزوي ساجدين، عظيم راکعين، کريم قانتين، اميد قائمين و پشتوانه متوکلين

و آرزوي اهل رضا، حضرت دادار، اويي که مطلق است، به قيد در نيايد و او خود

باعث مقيدين است و انسان مقيدي است که تن مقيد و من مطلق و من به او مقيد و او

همه مطلق...